Mijn Ervaring met Hawking in Ghana
Home > Archive > Mijn Ervaring met Hawking in Ghana >


My Experience of Hawking in Ghana

How well do you think you know Dutch? Have a go at getting the gist of this article and then read Jasper’s biographical notes underneath the article!

Ik stapte in de oude oranje auto. Aan de toeterende man achter het stuur zag ik dat dit een typische Ghanese taxi was. We hadden pas een klein stukje gereden toen we al in een van de vele Accra files terecht kwamen. De motor maakte een beroerd geluid en toen stonden we stil. Ik opende het raampje en nog voordat ik de vochtige lucht in mijn gezicht voelde, schrok ik van een jonge man die op de autodeur tikte. Ik lachte een beetje ongemakkelijk omdat ik zoiets nog nooit had meegemaakt. Hij gaf me de vriendelijkste lach en schudde een rij allemaal kleine kaartjes in mijn gezicht. Ik keek naar de geel gekleurde mobiele topup kaartjes terwijl hij “MTN” op vragende toon riep – een groot mobiel netwerk in Ghana. De taxi chauffeur legde aan mij uit dat hawking het verkopen van spullen op straat is, vaak aan mensen in auto’s als ze stoppen bij een stoplicht of vast zitten in het spitsuur. De eerste dag in Ghana vond ik het idee zo vreemd dat ik er een afstandelijk gevoel bij had, maar omdat ik er een maand van kon genieten was het bijna raar toen we terug waren in Leicester en mijn moeder met onze auto stopte bij een rood licht en er niemand op ons raam kwam tikken.
The man behind the wheel of the orange-plated car honked at me and I knew that this was a typical Ghanaian taxi. We had only been driving for a short distance before we were immersed in one of the many traffic jams in Accra. The car motor made a rusty noise till we came to a standstill. I opened my window and as I felt the humid air, the sound of a young man knocking the car door made me jump. I laughed awkwardly as I had never experienced something like this. He gave me the friendliest smile while he rattled a stand with little yellow cards on. I examined the top-up cards thus subsequently he shouted, with an interrogative tone, “MTN” – a huge mobile network in Ghana. The taxi driver explained to me that hawking was the sale of stuff on the street, usually to people in their cars at a traffic light or in rush hour. The first day that I was in Ghana, I found this idea quite odd, but after spending a whole month enjoying food-on-the-go from the luxury of a car, it was even odder when I returned to Leicester and my mother braked at a red light but nobody came knocking on our window.
Hawking of straathandel lijkt misschien op het eerste gezicht op een erg ongeorganiseerde manier van geld verdienen. Dit klopt niet. In Accra zijn de hawkers of venters verbonden met elkaar en het geld dat ze verdienen wordt vaak verzameld door degene die een groep venters organiseert en diegene krijgt meestal het grootste gedeelte van de winst. Hawkers hebben ieder een eigen gebied en krijgen vaak slechts een paar procent van de opbrengst van wat ze verkopen.
Hawking, at a first glance, might seem like a disorganised mean of earning money. This is a false belief. In Accra, hawkers are connected in their work and are organised by someone who often collects the largest cut of the money. Hawkers all have an area of town, a literal workspace, but they often only receive a small percentage of their turnover.
Hawking is niet hetzelfde als bedelen. Bedelen gebeurt ook in Accra (netzo als tegenwoordig ook in London). In Accra zijn het vaak mensen die gehandicapt zijn. Het was erg schokkend om een vrouw die gehandicapt was te zien bij de zijkant van de weg. Toen er file kwam, en dat is er regelmatig in Accra, schudde de oude dame haar gerimpelde handen in de hoop dat iemand die de luxe van een auto had, ook de empathie had om een beetje kleingeld aan haar te geven.
Although begging is present in Accra, just like it is in London, hawking is not the same. In the capital, it is often disabled people who find themselves in the position of begging. I remember how astounded I was to see an old lady hold her wrinkled hands out in the hope that someone lucky enough to have a car would also have the empathy to spare her some loose change.
Ook al zijn er problemen met hawking, het is vaak wel erg handig. Het was bijvoorbeeld makkelijk als ik in een tro tro, een gedeelde taxi of minibus waarin 12-14 passagiers worden vervoerd, zat voor een kort ritje om van de binnenstad naar de buitenwijken en zin had in een klein snackje. Ik leerde heel veel over hawking. Het meest opmerkelijke dat ik me herinnerde, is dat het mogelijk is om alles wat je nodig hebt om een huis in te richten, je in Ghana van hawkers kan kopen, een soort lokale IKEA.
Obviously, there are problems with hawking; but it is very useful in many cases. For instance, I could easily buy a small snack while on a short journey from the city centre to the outskirts in a tro tro – a shared taxi or minibus wherein around 12-14 passengers are transported. Learning about hawking was an unforgettable experience. The most significant memory I have, is that it is possible to buy everything you need to set up a house from the hawkers of Ghana, a sort of local IKEA.

I am Dutch and unlike most Dutch people I can accurately say that I am from Holland, since Holland only counts for two provinces in the Netherlands; the equivalent of the Midlands in the UK. My mum and I moved here when I was 5, due to work and, although my mum used to sit in the class with me for the first few weeks to help with the language barrier, English quickly caught on. Now I can’t remember the last time I dreamt in my mother tongue.

Most people often confuse German and Dutch, which is fair enough as they both are Germanic languages. However, English is also in the West Germanic category and excluding English dialects, Dutch is probably the closest language to English due to the vast amount of words borrowed from English and used in Dutch.

Jasper Kraamer